Artikelen, krantenknipsels en documenten uit het verleden van het Frederikspark, de Haarlemmerhout en de Stichting.
In een terugblik in het Haarlems Dagblad beschrijft Wessel Mekking de geschiedenis van het Sportfondsenbad in het Frederikspark. Generaties Haarlemmers haalden er hun zwemdiploma. Het bad van Han van Loghem had bij de opening in 1935 een zonneterras en een golfslagmachine, en draaide zo'n veertig jaar zonder subsidie van de overheid.
Vanaf de jaren tachtig kreeg het bad concurrentie van nieuwe zwembaden in de regio, en in 1988 bleek groot onderhoud nodig. In 1989 besloot de gemeenteraad het bad op termijn te sluiten. Op 4 september 1992 werd er voor het laatst gezwommen; een jaar later begon de sloop. Niet iedereen was het daarmee eens: stadskroniekschrijver Ko van Leeuwen vond in 1999 dat het bad nooit gesloopt had mogen worden.
Bron: Wessel Mekking, Haarlems Dagblad, 16 maart 2025. Lees het volledige artikel (voor abonnees).
Ruim twintig jaar hield Dirk Bloemers geheim wie hem had getipt om voor het Frederikspark de status van rijksmonument aan te vragen. Na zijn overlijden maakte Henk Vijn in het Haarlems Dagblad bekend dat hij die tipgever was. Volgens Vijn was de monumentenstatus de enige manier om de geplande appartementen aan de rand van het park tegen te houden.
Eerst moest de monumentale waarde van het park worden onderzocht, door de universiteit van Wageningen. De wijkraad had daar geen geld voor, dus betaalde Vijn het onderzoek zelf. Het bouwplan ging niet door en het park kreeg zijn ronde koekamp terug.
Bron: Henk Geist, Haarlems Dagblad, 17 december 2018. Lees het volledige artikel (voor abonnees).
Op 1 december 2018 overleed Dirk Bloemers (1920–2018), oprichter van de Stichting. In de rubriek ‘Over de doden’ blikte het Haarlems Dagblad terug op zijn leven. Bloemers was gynaecoloog en had zijn praktijk in het huis Klein Genoegen aan de Kleine Houtweg 73, nu het adres van de Stichting. Hij richtte eerst de Wijkraad Welgelegen op. Toen de gemeente op de plek van het Sportfondsenbad appartementen wilde bouwen, richtte hij de Stichting tot Behoud van het Frederikspark op.
De strijd leek verloren, tot een anonieme beller hem aanraadde de status van rijksmonument aan te vragen. Die status kwam er, het bouwplan werd afgeblazen en het park werd hersteld. In 2015 liet Bloemers op eigen kosten een plaquette in het park plaatsen.
Bron: Jacob van der Meulen, Haarlems Dagblad, 11 december 2018. Lees het volledige artikel (voor abonnees).
Ter gelegenheid van twintig jaar Stichting schreef het bestuur een brief aan de bewoners van de Kleine Houtweg. Het park is sinds 2002 rijksmonument. In 2004 begon de gemeente met de renovatie en besloot ze, in overleg met de Rijksdienst voor de Monumentenzorg, bossages aan te leggen in de geest van Zocher. Een nieuw gemeenteplan wilde alle vrijstaande bossages weer weghalen. De Stichting vroeg de buurt of zij de bossages wilde behouden, in elk geval die aan de Kleine Houtweg.
In de toelichting blikt de Stichting terug. Omdat niet alle villa's van Zocher waren gebouwd, wilde de gemeente op die plekken alsnog kleine seniorencomplexen neerzetten. Onder aandringen van de Stichting en de Wijkraad zag ze daarvan af. Op de plek waar Zocher een villa aan de Kleine Houtweg had bedacht, kwam een lage ovale bossage. Volgens de Stichting brengen de bossages iets van de sfeer van Zocher terug en geven ze het park intimiteit. Een strak grasveld, zoals landschapsarchitect Michael van Gessel elders ontwierp, vond zij hier minder geschikt. De Stichting legde de vraag voor aan de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.
In de zomer van 2009 wilde de provincie Noord-Holland bij de verbouwing van het provinciehuis een kantoorvilla bouwen op de rand van het Frederikspark. Een krantenartikel van Henk Geist beschreef het protest van belangengroepen. Volgens hen zou de villa het vrije zicht op Paviljoen Welgelegen wegnemen, het hart van het rijksmonument.
Architect Jaap Gräber van Claus en Kaan, die de villa ontwierp, zag het juist als het afmaken van de villakring die Zocher nooit had voltooid. Critici, onder wie Henk Vijn, noemden dat argument misleidend. Zij wezen erop dat er volgens het oorspronkelijke ontwerp van Zocher op die plek geen villa hoorde.

In maart 2009 schreef Titi des Bouvrie, nu voorzitter van onze Stichting, in de wijkkrant Welgelegen over de weg naar een nieuw beheer van de Haarlemmerhout. Het begon in september 2007 met een symposium van de gemeente, uit zorg over de staat van het bos. Daarna kwam er een Klankbordgroep met de omliggende wijkraden, deskundigen en bewoners. Een ‘Petit Comité’ van zes mensen, onder wie Titi, schreef de Visie Haarlemmerhout, die in juni 2008 klaar was. Op basis daarvan stelde Bureau Silve een beheerplan op.
Er werd in 2008 al veel bereikt. De Hout kwam los van de grote stadsbrede onderhoudscontracten en kreeg een eigen budget. Per 1 november 2008 kreeg het bos ook een eigen beheerder, die aandacht moest hebben voor zowel natuur als cultuurhistorie. De paden in de Kleine Hout werden aangepakt. De zichtlijnen bij het Hildebrandmonument en het Zandvoorterpad werden als cultuurhistorisch waardevol opgenomen in de bestemmingsplannen. In december 2008 werd de Vereniging Vrienden van de Haarlemmer Hout opgericht.
Er bleven ook wensen over: een bezoekerscentrum in het vrijgekomen rijksmonument Dreefzicht, informatieborden bij de ingangen en betere bescherming tegen vandalisme. In het huidige beheerplan 2023–2033 is de beheervisie uit die tijd nog steeds leidend voor de cultuurhistorie van de Hout.

De Stichting is opgericht op 21 februari 1992 onder de naam ‘Red het Frederikspark’. Ze kwam voort uit de Sportfondsenbadcommissie van de Wijkraad Welgelegen. Het zwembad voldeed niet meer, was in verval en zou rond november 1992 worden gesloopt. De vraag was wat er daarna met de plek moest gebeuren.
De folder herinnert aan de geschiedenis van ‘het oudste speelveld van Nederland’: de schenking van de Baan als eeuwig speelveld in 1390, en de eerste voetbalwedstrijd die er volgens de folder in 1886 werd gespeeld, door HFC onder leiding van Pim Mulier. De Stichting vond dat het park niet aan een projectontwikkelaar mocht worden opgeofferd, maar weer speelveld moest worden.
Een groot aantal wijkraden steunde het doel, net als onder meer Milieudefensie, de Koninklijke HFC, de Bond Heemschut en de Bomenstichting. De Stichting zamelde geld in, met als streefbedrag 300.000 gulden. Dat geld was bedoeld voor de gemeente, om het park te vergroten en te herstellen.